هر وقت از زندگی کلافه ميشيم، به رويا پناه می بريم و هرچقدر در زندگی واقعی مفلس تر (چه مادی، چه معنوی) بشيم، روياپرداز تر ميشيم. سينما همون چيزی ست که می تونه زندگی واقعی رو به رويا پيوند بزنه! شايد واسه همينه؛ ديوار فقير و غنی خيلی راحت در باليوود فرو می ريزه و فيلم های باليوودی مملو از رقص و پايکوبی ميشه! يا جوانمردی و از خودگذشتگی های فيلم فارسی های خودمون! يا قهرمان های شکست ناپذير دنيای هاليوود که از دل آمريکا بر ميخيزن و يک تنه مشکلات کل دنيا رو حل می کنن! (هر چند مقوله هاليوود کمی متفاوت تره و خيلی وقتا این هاليووده که به مردم تلقين می کنه  چه رويا هايی داشته باشن.)
این نکته رو نبايد فراموش کرد؛ پل بين رويا و واقعيت تنها بخشی از هنر سينما هستش، نه همه اون!
خيلی وقتا دوست داريم يه فيلمی ببينيم که افکار ما رو مشغول نکنه و حتی يه جور هايی افکارمون رو از بند مشکلات روزمره رها کنه! در اینجور مواقع به فيلم های باليوودی، فارسی يا هاليوودی پناه می بريم و متاسفانه این باعث ميشه بعد مدتی سينما رو تنها در بر آورده کردن همين رويا های مجازی ببينيم و از چشيدن لذت واقعی این هنر محروم بشيم.