اگه همه اتفاقات خوب و بد دور و برمون رو ناشی از اراده و اختيار بشری بدونيم، اون وقت در محاکمه مظنونين اتفاقات ناگوار اطرافمون، خودمون در رديف اول متهمان خواهيم نشست!  بعد تازه می رسيم به حرف شوپنهاور که اراده سر منشا رنج و بدبختی بشر هستش.
ولی نمی دونم چرا هميشه از اجبار گريزانيم و دنبال اختياريم! بنابرين برای فرار از رنج و عذاب، بهتره گناه اتفاقات ناگوار رو به گردن جبر روزگار بندازيم و خودمون رو تنها عامل موفقيت های ارادی زندگی بدونيم. شايد در این کار انصاف رو رعايت نکرده باشيم! ولی لااقل شبها زودتر خوابمون می بره!