فرديت ما تشکيل شده از ضمير خودآگاه و ضمير ناخود آگاه. زمانی احساس امنيت و آرامش می کنيم که این دو ضمير مقابل هم قرار نگيرن و مکمل هم باشن. سختی های زندگی و فشار های جامعه باعث شده اکثر آدم ها ضمير ناخودآگاه خودشون رو فراموش کنن، ضميری که بقول کارل يونگ به اندازه کهکشان ها; طبيعی، نامحدود و توانا ست.
وقتی در جامعه با افراد گوناگون ملاقات می کنيم و در شرايط مختلف قرار می گيريم، نمایی که از شخصيت خودمون به نمايش می ذاريم، متفاوته! کارل يونگ از واژه Persona استفاده می کنه که به يونانی يعنی نقاب يا ماسکی که در يونان باستان بازيگران به چهره می زدن. در واقع این ماسک ها  همون شخصيتی هستن که ما باهاشون در جامعه ظاهر می شيم و شخصيت خصوصی خودمون رو در پشتش پنهان می کنيم. هر چقدر فشار های جامعه سنگين تر شن، این ماسک ها متنوع تر و ضخيم تر می شن، طوری که ضمير ناخودآگاه ما رو هم می پوشنن و ديگه بجای بازی با اون ماسک به آن نقش تبديل می شيم.
 
 
پ ن: ترانه Destiny از آلبوم Alternative 4 کاری از Anathema رو می تونيد از اینجا بشنويد.