بيقرار

اگه به صحبت های عاميانه ما ایرانی ها دقت کنيد، می بينين که يک جمله خبری يا پرسشی يا .... بدون چندتا فحش آبدار، ناقصه و کامل نميشه.

از بچه هفت ساله تا پير مرد هفتادساله به نوعی جملات خودشون رو با این فحش ها مزين می کنن،

حالا این که سر منشا این ادبيات چی هست؟! خودش بحث مفصليه که از سواد من خارجه، فقط می دونم; فحاشی کم هزينه ترين راه برای عقده گشائی هستش.

 

مرحوم صادق هدايت ديدگاه جالبی در باب این مساله داشت:

« فحش یکی از اصول ايجاد تعادل در آدميزاد است، اگر فحش وجود نداشته باشد، بله، آدمی دق می‌کند. از تعداد و نوع فحش هر زبانی می‌شود از اوضاع مردمی که در يک ناحيه زندگی می‌کنند، سر درآورد و رابطه‌ی بين‌شان را کشف کرد. زبان فارسی اگر هيچ نداشته باشد "فحش آبدار" زياد دارد. ما که سر اين ثروت عظيم نشسته ايم چرا ولخرجی نکنيم؟ »