با خوندن این رباعی خيام :

من هيچ ندانم که مرا آنکه سرشت
از اهل بهشت کرد يا دوزخ زشت
 
جامی و بتی و بربطی بر لب کشت
این هر سه مرا نقد و ترا نسيه بهشت

ياد جمله ای از دکتر علی شريعتی در کتاب هبوط افتادم:

خدا آدم های ذلیل و طماع و ترسو و چاپلوس را دوست ندارد، خدا دوست دار آشناست، عارف عاشق می خواهد، نه مشتری بهشت.