پيامبرانی که در يک سنت دينی قرار داشته ‌اند مدعی نبوده ‌اند که دين تازه ‌ای آورده‌ اند. آنان کوشيده‌ اند نشان دهند که چگونه منفعت ‌طلبی و دنيا طلبی عده ‌ای سبب شده است که سنت خدا واژگون شود و کسانی که به خدا و پيامبران او دروغ می ‌بندند از آن در جهت مقاصد خود بهره ‌برداری کنند و انسانها را گروه گروه کنند و دست ستم را بر جان و مال گروه بزرگی از امت خود گشوده دارند و بدين وسيله در زمين فساد کنند.

 

پ ن: این  نوشته بخشی از مقدمه آقای محمد سعيد حنايي کاشاني در ترجمه «دين و ناقدان روشنفکر آن» (Religion and its Intellectual Critics) اثر پل تيليش (Paul Tillich) بود که به نظر جالب اومد.