بيقرار

شاید خواب دیدن

lostman — Fri, 11 Dec 2009 18:54:33 GMT

اگر خواب مرگ درد های قلب ما و هزاران آلام دیگر را که طبیعت بر جسم ما مستولی می کند پایان بخشد، غایتی است که بایستی البته آرزومند بود. مردن ... خفتن ... و شاید خواب دیدن. آه مانع همین جاست! در آن زمان که این کالبد خاکی را به دور انداخته باشیم در آن خواب مرگ شاید رؤیاهای ناگواری ببینیم. ترس از همین رؤیاهاست که ما را به تأمل وامی دارد و همین گونه ملاحظات است که عمر مصیبت و سختی را این قدر طولانی می کند، زبرا اگر شخصی یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می تواند خود را آسوده کند، کیست که درمقابل لطمه ها و خفت های زمانه، ظلم ظالم، آلام عشق مردود، وقاحت منصب داران و تحقیرهایی که لایقان صبور از دست نالایقان می بینند تن به تحمل دردهد؟ کیست که حاضر به بردن این بارها باشد و نخواهد که در زیر فشار زندگانی پرملال پیوسته ناله و شکایت کند و عرق بریزد؟

پ ن ۱: بخشی از نمايشنامه هملت شاهکار شکسپير

پ ن ۲: ترانه ای که ربطی به این نمايشنامه نداره رو از اینجا می تونيد، بشنويد يا دانلود کنيد

رقص يک رويا از گرانادا

lostman — Mon, 07 Dec 2009 18:27:33 GMT

زنی زيبا رو

شانه ای برای مرگ

که سر بر آن نهد و بگريد

شانه ای شکسته از صبح

درياب

مرا درياب

من تورا می خواهم

تورا ميخواهم

تو را در آن راهرو می خواهم

در آن راهرو که عشق، هرگز از آن عبور نکرده باشد

درياب

مرا درياب

تو را در سيل اشکی ميخواهم

که می پوشاند ردپا را بر ماسه ها

مرا درياب

مرا درياب و دستت را دور این کمر شکسته حلقه کن

این والس را درياب

که از آن توست

و ديگر هيچ چيز نمانده

جز این والس

پ ن: ترجمه بخشی از يکی اشعار لورکا تحت عنوان Pequeño vals vienés، لئونارد کوهن این شعر لورکا رو به انگليسی ترجمه و در قالب ترانه ای اجرا کرد، این ترانه رو می تونيد از اینجا بشنويد يا دانلود کنيد.

باز هم تجربه

lostman — Thu, 03 Dec 2009 17:45:33 GMT

ارنست همينگوی می گفت: « پوچی واژه‌ی تجربه، تجربه كردنی نيست. تجربه برانگيز است. به سر آدم مي‌آيد. ما می‌تجربيم، يا در واقع رنج مي‌بريم. در عمل: انسان وقتی تجربه‌ای اندوخت دانا نمی‌شود، مجرب‌تر می‌شود. اما مجرب‌تر در چه؟ »

دارم ميسوزم، بوش نمياد؟

تنگنا

lostman — Wed, 25 Nov 2009 22:48:33 GMT

واگنی کنترل خودش رو از دست ميده، در مسير واگن پنج نفر قرار دارند که با برخورد با واگن جانشون رو از دست خواهند داد. يک راه برای نجات اون پنج نفر وجود داره و اون منحرف کردن واگن به يک مسير جديده، ولی در مسير جديد يک نفر وجود داره که با برخورد واگن جان خواهد باخت!

درين لحظه حساس چه تصميمی می گيريد؟ واگن به مسيرش ادامه بده و اون پنج نفر جان ببازند! يا با منحرف کردن واگن جان يک نفر ديگه رو می گيريد؟

سياستمدارن خيلی صريح و سريع پاسخ خواهند داد، چون ياد گرفتند سياست خرد هميشه فدای سياست کلان خواهد شد.

ولی با يک ديد اخلاقی چطور ميشه جواب این مساله رو داد؟

پ ن: این مساله اولين بار توسط خانوم فيليپا فوت فيلسوف اخلاق بريتانيايی مطرح شد.

پنجره رو به خيابان

lostman — Tue, 27 Oct 2009 23:11:33 GMT

حتی کسانی که در انزوا زندگی ميکنند، گهگاه می خواهند خودشان را به کسی بچسبانند. هر کسی بر حسب روزمرگی هايش، آب و هوا، کار و بارش; ناگهان دلش می خواهد بازوئی ببيند تا به آن بياويزد، ما نمی توانيم بدون پنجره ای رو به خيابان ديری بپاييم.

پ ن: بر گرفته از داستان «پنجره رو به خيابان» اثر فرانتس کافکا

رنج

lostman — Fri, 23 Oct 2009 17:29:05 GMT

فهميدن هم يجور رنجه، ولی نمی دونم رنجور بودن فضيلته يا نه! بقول نيچه:

« فرد فرهيخته از فهمیده شدن توسط دیگران در هراس است نه از بد فهمیده شدن، چون می داند که کسانی که او را بفهمند به سرنوشت او یعنی رنج کشیدن در دنیا دچار خواهند شد. »

من برای خودم

lostman — Wed, 21 Oct 2009 17:19:43 GMT

انسان ها همواره دنبال تاييد گرفتن از اطرافيانشون هستند. اینکه تا چقدر خودمون رو زير ذره بين نگاه ديگران بدونيم، به همون اندازه ميزان تاثير پذيری مون از ديگران بيشتر ميشه.

ميخائيل باختين معتقد بود; انسان بطور پيچيده و اجتناب ناپذيری تحت تاثير ديگرانه. وی معتقد بود; آدم ها تنها می تونن درون خودشون رو ببينن و بيرونشون توسط ديگران ديده ميشه، در حقيقت ديگران آئينه ای برای ديدن بيرون ما هسند، این خود نشان از تاثير ديگران بر ما و بلعکس داره.

باختين هويت انسانی رو با سه مولفه تعريف ميکرد: «من برای خودم»، «من برای ديگران» و «ديگران برای من».

«من برای ديگران» قضاوتيست که ديگران بر روی من می کنن و «ديگران برای من» دريافت هائيست که شخصيت ديگران از من داره يا به عبارت ديگه تاثيرات من بر روی شخصيت ديگران هستش.

يک چيزی رو نبايد فراموش کرد; «من برای ديگران» يا «ديگران برای من» نبايد باعث بشه که اصل «من برای خودم» رو فراموش کنيم و هويت درونی خودمون رو گم کنيم.

پ ن: باختين فيلسوف و متفکر بزرگ روسی در قرن بيستم بود.

زندگی سخته!

lostman — Sun, 18 Oct 2009 18:06:33 GMT

بعضی مسائل موجود در دنیای طبیعی رو نميشه به سادگی حل کرد، ولی با ساختن يک مدل رياضی به سادگی حل میشه و وقتیکه نتیجه به دنیای طبیعی منتقل میشه کاملأ منطبق بوده. پيوند رياضی با فيزيک همينجاست.

برای حل کردن معمای زندگی بايد المان های زندگی رو بصورت پرامترها و مجهولات به دنيای رياضی وارد کرد و معادله حاصله رو حل کرد و نتيجه رو به زندگی واقعی برگردوند.

تنها مشکلی که وجود داره، اینه که تعداد مجهولات و پارامتر ها اونقدر زياده که این معادله نه بدست انسان و نه به کمک نرم افزار های رياضی حل نميشه!

ولی ساختن این مدل رياضی کار بيهوده ای هم نبوده! چون درسته که معمای زندگی حل نشده ولی فهميديم که رياضی از زندگی آسونتره.

درس تاریخ

lostman — Tue, 13 Oct 2009 17:05:33 GMT

خيلی اهل تاريخ نيستم، ولی هرچند گاهی که سری به تاريخ ميزنم، می بينم همه چيز در حال تکرار شدنه و اکثر وقايع تاريخی به نوعی تکرارين! ياد جمله ای از هگل فيلسوف آلمانی ميوفتم که می گفت:

« یکی از درسهایی که از تاریخ می‌توان آموخت این است که هیچ‌کس از تاریخ درس نیاموخته است »

جايی که منطق بی معناست

lostman — Sun, 04 Oct 2009 04:38:42 GMT

يکی از ريسمان هايی که ما رو از واقعيت این زندگی شقاوت بار نجات ميده، چيزی نيست جز يک رويا. فرقی هم نمی کنه يک رويای باورپذير باشه يا باورناپذير! فقط این روشنه که هرچه زندگی بی رحم تر باشه این رويا ها نيرومند تر و ملموس ترند.

پ ن: ترانه ای که يه جورهايی به این پست ربط داره رو ميتونيد از اینجا دانلود کنيد.