در يکی از پست های قبليم زندگی رو امتحان معنی کردم، ولی خب يه فرق هايی بين زندگی و امتحان هست، هيچ کسی با ميل خودش به زندگی پا نميزاره، اصلا قبل از به دنيا اومدن، کسی از ما سوال نمی کنه که مايليم تو این امتحان شرکت کنيم يا نه؟! چرا دارم چرت و پرت می گم! تو هيچکدام از امتحانام خودم با ميل خودم ننشستم، اصلا منو بزور فرستادن مدرسه! ولی الان نشستم دارم يکی از پنج تا سوال امتحان پايان ترم رو برای کسان ديگری که نميدونم با ميل خودش دارن درس می خونن يا مجبور به درس خوندن هستند طرح می کنم. 

 چون حاصل آدمي در اين دير دو در
جز خون دل و دادن جان نيست دگر

خرم دل آنكس كه نيامد به وجود
آسوده كسي كه خود نزاد از مادر

می دونم پستم نا اميد کننده بود، ولی بعضی وقتا اميدواریم کمی سخته، پيشنهاد می کنم مثل من این آهنگ رو گوش کنيد، يجورهايی اميد رو به يک آدم ناميد برمی گردونه.