نيکلای برديايف در اوايل قرن بيستم معتقد بود; فلسفه بی دفاع ترين بخش از فرهنگه و همواره آماج حملاتی چه از جانب عام چه خاص قرار گرفته و فيلسوفان هميشه مظلوم واقع می شدند ومی شوند، از سقراط و دکارت گرفته تا اسپينوزا و ... کاملا حق با برديايف بود. اگه امروز برديايف زنده بود عقايدش همچنان مورد حمله قرار ميگرفت، ولی نه از بعد فلسفی بلکه از بعد دينی! چون اون يک فيلسوف مذهبی بود و افکارش تحت تاثير داستايفسکی و بيومه. این روز ها دقيقا همون بلايی که در صده های گذشته بروی فلسفه اومد، داره بر سر دين مياد، حال بايد ديد که دين هم ميتونه از این حمام فولاد جان سالم بدر ببره يا نه؟! ولی سواستفاده هايی که به نام دين در طول تاريخ شده گذر دين از این مرحله رو خيلی سخت کرده.
پ.ن: من به گذر دين از این مرحله اميدوارم و هنوز به اعتقاداتم ایمان دارم.
