خيلی دوست داشتم بدونم که ابراهيم هنگام قربانی کردن اسماعيل به چه چيز فکر ميکرد؟ آيا خودخواهانه به بهشت برينی فکر ميکرد که برای بدست آوردنش مجبور به اطاعت فرمان الهی و گذشتن از خون فرزندش شده بود؟ يا با ازخودگذشتگی عاشقانه پاره تنش (اسماعيل) رو به معشوقش هديه می داد و يقين داشت که خير و شر رو معشوق تعيين ميکنه؟ آيا ایمانی که بر روی خودخواهی و چشم داشت به پاداش های بهشتی استوار باشه هرگز به يقين مبدل ميشه؟! از درک ابراهيم عاجزم، چون با يقين ابراهيم فرسنگ ها فاصله دارم و تا زمانی که يقين حاصل نشه، این پرسشها در فکرم پرسه می زنن.
