بيشتر قضاوت های ما در زندگی، بر اساس منافع شخصيمون هستش و این منافع، نقش معيار سنجش رو در اکثر جوانب زندگی بازی می کنن، واسه همينه که خوبی و بدی نسبی ميشه، چون منافع افراد مختلف متفاوته.
اسپينوزا در کتاب اخلاق ميگه:
«نفس خواهان خوبی و گریزان از بدی نیست؛ بلکه برعکس است؛ هرچه نفس می خواهد، خوب شمرده می شود و هرچه نفس از آن گریزان است بد خوانده می شود.
پس معیار خوبی و بدی، سود و زیان شخصی است و انسان باید آنچه را که به سود اوست بخواهد و از آنچه موجب زیان اوست بگریزد.»
امّا اینکه چه چيز به سود ما و چه چيز به ضرر ماست، خودش يک بحث طولاني ست. چون آدم ها با توجه به نگرش های متفاوتی که به زندگی دارن، تصويرشون از سعادت و بدبختی يا سود و زيان در زندگی متفاوته.
